عاشورا

در فرهنگ ما حادثه ای غمبار تر از جریان عاشورا نیست ولی آیا نمیتوان به این حادثه نیز نگاهی عاشقانه و زیبا داشت؟ مگر نه این است که حضرت امام حسین هرچه به زمان شهادتشان نزدیکتر میشدند چهره شان برافروخته تر می شده است؟ مگر نه این است که زمان دیدار معشوق نزدیکتر می شده است؟ مگر نه این است که امام در آخرین لحظات رضای خود به رضای معشوق را زمزمه می کنند؟ مگر نه این است که رضایت آخرین حد آرامش و فرح است؟ .................و مگر نه این است که بانوی بزرگ کربلا فریاد برمی آورد که: " ما رایتُ إلا جمیلاً ".

پس براستی بر چه باید گریست بجز بر عدم کسب مقام رضا به رضای خدا از طرف خودمان؟؟؟ 

این هم ۲ اثر عاشورایی زیبا:

عصر عاشورا (۱)                         عصر عاشورا (۲)       

این هم پست سال گذشته